Relacja złożoności do podobieństwa pomiędzy parami figur

relacja-zlozonosci-naglowek

/Projekty realizowane w ramach Pracowni Badań Wizualnych, IV rok wzornictwo, semestr letni, rok akademicki 2009/2010/

Zosia Przybyło relacjonuje badania, którego celem jest określenie relacji jaka zachodzi pomiędzy złożonością, a podobieństwem pomiędzy figurami w parze.
Badani mieli – patrząc na zestaw dwóch układów figur – odpowiedzieć na dwa pytania:
1. Który układ jest bardziej złożony.
2. W jakim stopniu te układy są do siebie podobne.

Kolejny z cyklu artykułów, które są relacją z ćwiczeń wykonanych w semestrze letnim 2009 w ramach zajęć w Zakładzie Badań Wizualnych i Interakcji. …

PRZYBYŁO ZOFIA
Akademia Sztuk Pięknych w Katowicach
Zakład Badań Wizualnych i Interakcji
Polska
email – zofia.przybylo@gmail.com

Celem badania jest określenie relacji jaka zachodzi pomiędzy złożonością, a podobieństwem pomiędzy figurami w parze.
Badani mieli – patrząc na zestaw dwóch układów figur – odpowiedzieć na dwa pytania:
1. Który układ jest bardziej złożony.
2. W jakim stopniu te układy są do siebie podobne.

Do badania zostało przygotowanych trzydzieści par z sześciu układów figur zestawionych każdy z każdym.

PRZYGOTOWANIE ZESTAWÓW TESTOWYCH

Układy figur podstawowych zostały zbudowane z czterech trójkątów oznaczonych literami a b c d. Do ich utworzenia posłużyła tablica morfologiczna pozwalająca na zbudowanie wszystkich możliwych układów. Zasadą budowy układów figur w tablicy była konieczność stykania się jednym wierzchołkiem(rys.1).


1. Tablica morfologiczna wszystkich układów

W powstałej tablicy układy figur w polach ab, cb, ad i cd pokrywały sie z układami w polach ba, bc, da i dc. Do dalszego badania wykluczono pola: ab, cb, ad i cd. Ostatecznie do badania wylosowano sześć układów z dwunastu pozostałych pól (rys.2)


2. Sześć układów wybranych losowo z tablicy morfologicznej

Przedmiotem badania jest określenie wzajemnych relacji układów. Badani mieli określić który z układów jest prosty, a który złożony oraz jednocześnie określić na skali od -10 do 10 podobieństwo między nimi. Sześć powyższych układów A B C D E F zostały połączone „każda z każdą” w trzydzieści par. Każda para została otrzymała swój numer. Metodę losowania ustalono kolejność pokazywania par osobom badanym (rys. 3)


3. Układy A, B, C, D, E, F połączone w pary – każdy z każdym

Przygotowano trzydzieści kart ułożonych w wylosowanej kolejności. Badani mieli zaznaczyć na karcie – patrząc na zestaw dwóch układów figur w parze :
Pierw¬sze pytanie dotyczyło jednorazowego wyboru układu bardziej złożonego.
W drugim pytaniu poproszono o ocenę na skali od -10 do 10 wzajemnego podobieństwa układów.(rys. 4)
W badaniu wzięło udział dziesięć osób i każda wypełniła 30 kart.


4. Karta testowa

WYNIKI BADANIA

Każdy układ ABCDEF w 30 parach pojawił się 10 razy, co przy 10 badanych osobach dało możliwość maksymalnie stu wy¬borów każdego układu jako bardziej złożonego w parze.
Zebrane wyniki dotyczące pierwszego pytania wykazały, że układy E A F D są zdecydowanie bardziej złożone niż układy B i C, a układ E jest najbardziej złożony ze wszystkich sześciu (rys. 5).


5. Kolejność złożoności testowanych układów – od złożonego do prostego

Analiza wyników odpowiedzi zebrane na drugie pytanie daje następujące wyniki.
Większość układów w parch wydawały się badanym mało podobne. (rys.6).


6. Podobieństwo układów w parach


7. Para 13.DC to najmniej podobna para, średnia odpowiedzi wynosi -6,1. Układy par 25.FE i 30.EF zostały uznane za najbardziej podobne, ich oceny wynosiły +1,7 (FE) i +1.9 (EF). W tym przypadku kolejność układów w parze nie miała wpływu na podobieństwo. Odwrotna sytuacja wystąpiła w przepadku par 13.DC (-6.1) i 18.CD (-1.7), gdzie kolej¬ność pokazywania układów zdecydowanie wpłynęła na ocenę wzajemnego podobieństwa

Problemem badawczym było porównanie wyników dotyczących złożo¬ności z wynikami dotyczącymi podobieństwa (rys.8).


8. Wykres pokazuje pary układów rozdzielone, by pokazać łączące je relacje: na osi pionowej prostoty-złożoności. Przykład: w parze 13.DC – która na rys. 7 znajduje się po lewej stronie wykresu – układ D został dziesięć razy zaznaczony jako bar¬dziej złożony niż układ C (zgodność 100% badanych), oznacza to, iż D swą złożonością zdominował zdecydowanie prostszy układ C.

Wyżej wspomniano, iż każda para była pokazywana dziesięciu osobom , w pierwszym pytaniu badano wybierali układ bardziej złożony. Dokładne zestawienie pozycji wszystkich badanych par układów przedstawiono na wykresie „złożone-proste-niepodobne-podobne” na rys. 9. Każda para znajduje się na jednym z pięciu poziomów dotyczących przewagi jednego układu nad drugim pod względem złożoności. Przykład – w parze 13.DC układ D został dziesięć razy zaznaczony jako bar-dziej złożony niż układ C (zgodność 100% badanych), oznacza to, iż D swą złożonością zdominował zdecydowanie prostszy układ C. W parze 21.AE 50% badanych oceniło A jako bardziej złożoną, a druga połowa badanych uważała, że A to układ prostszy w parze.

Reklamy